Artikel uit De Gelderlander van 17-03-2004

TOONKUNSTKOOR WINTERSWIJK ZINGT AL 125 JAAR
Door NICOLET STEEMERS

GROENLO/WINTERSWIJK - Het Toonkunstkoor Winterswijk en Omstreken viert dit jaar het 125 - jarig jubileum. Of is het 135 jaar? Na magere tijden gaat het 't koor met ruim tachtig leden in ieder geval goed.

Koorlid Albert Bijker wijst op een vergeelde aankondiging van een uitvoering van de Zangvereniging Caecilia uit 1866. Pas na tien jaar sloot de zangvereniging zich aan bij de Maatschappij tot bevordering der Toonkunst en veranderde toen ook van naam. Conclusie: het Toonkunstkoor bestaat 125 jaar.

De muren van de Groenlose bibliotheek zijn opgesierd met oude affiches en vergeelde krantenartikelen. Zo meldt de Winterswijksche Courant van 18 december 1878 over de oprichting van het Toonkunstkoor: 'In de bijeenkomst jongstleden vrijdag gehouden, werden namelijk gewichtige punten ter sprake gebracht en besluiten genomen die van invloed kunnen zijn op de ontwikkeling der kunst in ons midden'.

Bijker, lid van de jubileumcommissie, glimlacht terwijl hij nog enkele gezwollen zinnen uit het artikel voorleest.

Dat de leden die destijds het Toonkunstkoor oprichtten niet van de straat kwamen, blijkt uit alles. Zo waren jongeren uit de 'gegoede middenstand' van harte welkom om zich aan te melden, een weinig subtiele hint die de lagere standen ongetwijfeld heeft afgeremd zich per ommegaande in te schrijven. Een zangvereniging moest dan ook aan de nodige kwaliteitseisen voldoen om toegelaten te worden tot de overkoepelende bond. Na tien jaar was de Zangvereniging Caecilia uit Winterswijk daar kennelijk aan toe.

De koorleden Annet Kuipers en Albert Bijker hebben zich in de geschiedenis van het koor verdiept en zitting genomen in de jubileumcommissie. Ze koesteren plannen om een gedenkboek uit te brengen. Bij het doorspitten van het archief kwamen ze veel interessant materiaal tegen.

'Alles zat in koffers en schoenendozen', vertelt Kuipers, die vooral de persoonlijke correspondentie als een mooi tijdsbeeld ervaart. 'Neem dit briefje.' Ze wijst op een handgeschreven opzeggingsbrief uit 1966, waarin een mevrouw meedeelt dat ze tot haar spijt de repetities niet meer kan bezoeken, omdat het haar niet lukt om op de fiets te komen.

'Schitterend toch?', vindt Kuipers. 'Niet alleen namen mensen vroeger nog de moeite om te melden dat ze niet kwamen opdagen, ze legden ook nog verantwoording af. Kom daar maar eens om tegenwoordig.'